SSPF. Forever young.
Jaarverslag 2020 - Stichting Shell Pensioenfonds
Uw pensioen, uw toekomst
Love your future. Shell Pensioen

Interview met de 82- jarige deelnemer de heer Ankerman

“Zonder een sterk thuisfront loopt een carrière op zee op de rotsen”

In zijn jongere jaren droomde Paul Ankerman (82) ervan om piloot of zeevaarder te worden. Varen op zee, of werken in de lucht: het leek hem fantastisch. Hij koos voor het water en kijkt terug op een bijzondere carrière bij Shell Tankers BV als scheepswerktuigkundige. “Ik werkte in de machinekamers van tankschepen. Machtig interessant vind ik die draaiende motoren in een schip. Als ik die nu hoor ronken, lopen de rillingen over mijn rug.”

Sterk thuisfront

“Mijn carrière bij Shell Tankers was magisch en hectisch tegelijk. Ik was soms maanden van huis, werkte met een wisselend team en als het met een paar mannen niet klikte, waren het lange weken. Maar ik kijk terug op mooie tijden. Let wel: zonder een sterk thuisfront loopt een carrière op zee op de rotsen. Dat wisten alle mannen met wie ik werkte. Tijdens mijn loopbaan kreeg ik drie kinderen en als ik van huis was, nam mijn vrouw de volledige zorgtaken voor haar rekening. Dat was zwaar voor haar, maar ze liet alles uit haar handen vallen als ik weer thuis was. ‘Ik heb maanden voor de kinderen gezorgd. Nu is het jouw beurt’, zei ze dan. Daar stond ik helemaal achter en ik vond het fijn om ook mijn steentje bij te dragen thuis. Ik bracht de kinderen naar school, deed de boodschappen en het huishouden. Je moet met elkaar goede afspraken maken om het voor beiden naar de zin te maken.”

Nieuwe opdrachten

“Als ik werd opgeroepen, moest ik eerst de planning bespreken in Rotterdam. Mijn vrouw mocht dan gezellig mee naar kantoor, waar we genoten van een lunch. Ook met wijn, dat mocht toen nog. We maakten er echt een uitje van: bezochten familieleden en liepen wat rond in de stad langs de haven. Ik denk met veel plezier terug aan die tijd. Door mijn werk heb ik veel landen gezien. Ik ben vaak in Singapore geweest en ken die stad inmiddels op mijn duimpje. Als ik een dag aan wal was, pakte ik daar graag de bus om het een en ander te bekijken. Dan ging ik bijvoorbeeld naar een Hollandse club, die werd gerund door Shell. Dat was altijd gezellig en we mochten er regelmatig naartoe om te eten, zwemmen en tennissen met andere Hollanders.”

“In 1994 ben ik met pensioen gegaan, Ik keek daar wel naar uit; mijn werk was fysiek zwaar en na zoveel jaar verlangde ik ernaar om wat meer thuis te zijn”

Even bellen

“Een anekdote? Goh, ik heb zoveel bijzondere dingen meegemaakt! Toen we aan wal lagen in Kawasaki, heb ik samen met de kapitein de bus gepakt om even naar huis te bellen vanuit een telefooncel. De kapitein betaalde de busreis met 1000 yen, terwijl het veel minder kostte. Eenmaal bij het eindstation aangekomen, stapte iedereen uit maar de buschauffeur gebaarde ons dat wij moesten blijven zitten. We dachten nog: nu gaat het mis, we worden ontvoerd. We liepen met hem mee naar een kantoor en daar kregen we de overige 600 yen terug. We stonden perplex en schaamde ons ook een beetje voor onze vooroordelen. Even later werden we door hem meegenomen om te bellen naar huis en kreeg ik mijn vrouw aan de lijn. Ik heb daarna nog een aantal keren met deze man afgesproken als ik in de buurt was met mijn schip. En top op de dag van vandaag hebben we nog steeds contact. We wisselen over en weer kalenders uit.”

Met pensioen

“In 1994 ben ik met pensioen gegaan. Ik keek daar wel naar uit; mijn werk was fysiek zwaar en na zoveel jaar verlangde ik ernaar om wat meer thuis te zijn. De laatste tijd liep ik wel op mijn tandvlees. Veel werk werd geautomatiseerd en arbeidskrachten verminderd waardoor er meer op mijn bordje lag. Ik geniet enorm van mijn pensioen. Ik heb dertig jaar het onderhoud gedaan bij de hockeyclub in mijn woonplaats Leusden, klus in de tuin en klooi wat aan met de vijver. Mijn vrouw heeft nog een tijdlang gewerkt als fysiotherapeut en eigenlijk waren we allebei elke dag druk. Toen ik met pensioen ging, zei ik dan ook direct: laten we vooral ons eigen ding blijven doen, dan zien we elkaar wel weer aan het eind van de dag met een borreltje.

Ronkende motoren

“Het geheugen van mijn vrouw laat haar dikwijls in de steek, wat erg verdrietig is. De dagen zijn niet zoals ik het me had voorgesteld maar het is wat het is. Gelukkig helpen onze kinderen mee en voel ik me nog gezond. Ik heb een rollator aangeschaft zodat ik lekker door de winkel kan racen. Of ik het werk mis? Nee, op een gegeven moment is het klaar. Ik heb 35 jaar met heel veel plezier gevaren voor Shell, maar nu geniet ik van de kleine dingen in en om het huis. En als ik weer ronkende motoren wil horen, dan kijk ik naar filmpjes van scheepsmotoren op het internet. Heerlijk om te zien hoe anderen die in elkaar zetten. Ik heb mij wel eens afgevraagd: wat was er gebeurd als mijn oom geen brief had geschreven. Dan had ik een heel ander verleden gehad. Gelukkig kijk ik terug op een prachtige tijd op zee. Ik zou het voor geen goud hebben willen missen!”

FRIDOLINE VAN BINSBERGEN-STIERUM & MARTIN TEN BRINK

“Het was een zeer bewogen jaar”